مدیریت اموال Property Management

مدیریت اموال

 

در گذشته مدیریت اموال تنها یک معنا داشت و آن جمع آوری اجاره بها بود. دهه 1930، زمان رکود اقتصادی جهانی، همزمان با معضل بیکاری جهانی و رکود بازار سهام، بانک ها اموال مشتریانشان را به جای پرداخت بدهیشان تصرف کردند در حالیکه هیچ دانشی راجع به اداره این حجم از اموال نداشتند. اینجا بود که مفهوم مدیریت اموال Property management متولد شد. تا مدت ها هر شخص ناخودآگاه یک مدیر اموال بود. اما رشد سرمایه گذاری در قرن بیست و یکم در صنعت املاک و مستغلات توسط شرکت های بزرگ و سرمایه گذاران مختلف سبب شد که مدیریت اموال به عنوان شغلی تمام وقت و با نقشی بسیار حساس به صورت مستقل به وجود آید. مدیریت اموال به بهره برداری، کنترل، نگهداری، استفاده و نظارت بر املاک و مستغلات گفته می شود. نقش مدیریت در این زمینه، مراقبت، نظارت و کنترل حیات مفید و حفظ و ارتقاء موقعیت املاک و مستغلات است. مدیریت اموال در یک فرآیند تعریف می شود و نیازمند سیستم ها و نیروهای انسانی برای مدیریت چرخه حیات اموال است. مدیر اموال از سمت صاحب یا صاحبان زمین یا ملک در پی آن است که بالاترین حد سود و حفظ ارزش فعلی را از اموال مذکور کسب کند. امروزه نقش حیاتی کامپیوتر، IT ، تکنولوژی ارتباطات، مدیریت مالی، حقوقی و حسابرسی در این رشته انکارناپذیر است.
به طور خلاصه می توان وظایف مدیریت اموال را در قالب سه مورد جمع بندی کرد:
1. ارائه خدمات مشاوره ای از جمله وظایف مهم یک مدیر اموال با توجه به دانش و تجربه وی از بازار املاک و مستغلات است. ارائه مشاوره در تصمیم گیری های مربوط خرید و فروش با علم به شرایط بازار، مشاوره برای استفاده از فرصت های بازار برای سرمایه گذاری در صنعت املاک و مستغلات، ارائه و پیشنهاد روش های ایجاد خدمات Premium در ساختمان به کارفرما به منظور افزایش ارزش افزوده و مشاوره جهت لزوم ارتقای سطح املاک و مستغلات به معنای تغییر و تبدیل یک محصول به محصولی که بتواند خود را با نیازهای جدید بازار منطبق سازد، از جمله وظایف حیاتی مدیریت اموال است.
2. اجاره داری حرفه ای؛ مدیر اموال در این زمینه مسئول تنظیم قوانین کارآمد، قرارداد صحیح و شرایط مربوط به رهن و اجاره، مذاکره با مشتریان، انجام امور اداری و یا قانونی، بودجه بندی مالی سالیانه، پیدا کردن گروه مخاطب و بررسی و نظارت بر اعتبار متقاضی اجاره، دریافت اجاره بها و امور مربوط به حسابداری، نقش واسط میان مستأجر و مالک در حل اختلافات، پیگیری فعالیت های تبلیغاتی و ترویجی و ... می باشد.
3. دسته سوم مربوط به امور تعمیر و نگهداری ساختمان است که در دسته مدیریت مشاعات می تواند تقسیم بندی شود. مدیر مشاعات می تواند به عنوان زیرمجموعه مدیر اموال فعالیت کند و یا در ساختمان های کوچکتر، هر دو وظیفه را یک نفر انجام دهد.
امور بسیار دیگری نیز در رابطه با این حرفه وجود دارد، به عنوان مثال مدیریت حساب ها و امور مالی مربوط به املاک و مستغلات و پیگیری امور و شرکت در دعوی قضایی با مستأجران، پیمانکاران و شرکت های بیمه. ممکن است یک وکیل قضایی نیز در این تیم برای پیگیری امور قانونی فعالیت داشته باشد. علی الخصوص با توجه به حساسیت نقش قوانین مربوط به مالکان و مستأجران؛ به عنوان مثال، خلع قرارداد، عدم پرداخت اجاره، تعرض به مال، عدم تعهد به خدمات از پیش تعیین شده و ... از جمله موارد قانونی حائز اهمیتی هستند که مدیران اموال باید به آن بپردازند. بسیار مورد تأکید است که یک مدیر اموال، به تمامی امور قانونی شهرداری، شهر، استان و یا کشور مسلط باشد. تمامی این موارد فرآیندهای بسیار وقت گیر و گاهی پر مشقتی را به همراه دارند که بسیاری از مستأجران به دلیل درگیر نشدن با آنها از اجاره واحد در یک بنای بلند طفره میروند. حال آنکه اطمینان خاطر از پیگیری تمامی این فرآیندها سبب افزایش ضریب اطمینان خاطر و سطح آسایش مستأجران و یا مالکان شده و ارزش افزوده ای به مراتب بیشتر از فعالیت های دیگر برای ساختمان رقم خواهد زد.
در کشورهای مختلف دنیا امور مربوط به مدیریت اموال دارای قوانین مختلفی می باشد. در برخی از کشورها این امور می تواند توسط افراد حقیقی و بدون مجوز کسب و کار صورت پذیرد، در حالیکه در بیشتر کشورهای دنیا مجوز مدیریت اموال و یا کار کردن تحت استخدام یک شرکت املاک مستغلات اجباری است. موضوع حائز اهمیت در این است که درصورتیکه این خدمات در یک چارچوب تدوین شده قانونی به مرحله اجرا در بیایند، نظم و انسجام بیشتری خواهند داشت و تمامی مالکان ملزم به رعایت آن خواهند شد.

بیشتر بخوانید:

جایگان برند و مدیریت اموال در استراتژی های پریمیوم بناهای بلند

 

 

مدیریت دارایی Asset management

مدیریت دارایی 

 

مدیریت دارایی به هرگونه سیستمی اطلاق می شود که اموال با ارزش متعلق به یک شخص یا گروه را نظارت و یا نگهداری کند. این اصطلاح هم ممکن است برای دارایی های ملموس همچون ساختمان ها به کار رود و هم راجع به دارایی های غیرملموس همچون نیروی انسانی، سرمایه های ذهنی و دارایی های مالی. مدیریت دارایی یک فرآیند سیستماتیک است که شامل اجرا، نگهداری، ارتقاء سطح، فروش، ایجاد ارزش افزوده، استمرار سود و مدیریت ارزش دارایی می شود.
این اصطلاح در بیشترین استفاده خود در دنیای تحلیل مالی و در مفهوم مدیریت سرمایه گذاری investment management و حوزه امور مالی شرکت به کار می رود و به افراد و شرکت هایی اطلاق می شود که از سوی دیگران امور مربوط به سرمایه گذاری  های مختلف را انجام می دهند. یک مشاور یا یک شرکت خدماتی اموال مالی مشتری خود را در امور مربوط به سرمایه گذاری، تأمین بودجه، حسابداری، پرداخت بیمه و مالیات ممکن است مدیریت کند. به عنوان مثال، تصمیماتی که مدیران سرمایه گذاری در رابطه با اموال یک صندوق بازنشستگی انجام می دهند نمونه ای از مدیریت سرمایه گذاری محسوب می شود.
در معنای دیگر، مدیریت دارایی به خدمات مشاوره ای اطلاق می شود. در این اصطلاح، مدیریت دارایی به فرآیند اطمینان سازی از وضعیت دارایی های ملموس و غیرملموس گفته می شود که شامل نگهداری، اصلاح، ارتقا و استفاده کردن در بهترین زمینه و کسب بالاترین بازدهی از محصول میشود. تفاوت معنای اول با دوم در این است که در معنای اول مدیریت در مورد پول یا دارایی مالی و در مورد دوم مدیریت در مورد مدیریت دارایی های غیر مالی همچون زمین و ساختمان صورت می گیرد. هدف مدیریت دارایی در بخش املاک و مستغلات این است که از طریق یک سرمایه گذاری مطمئن در بخش املاک و مستغلات، سرمایه اولیه را در مسیری هدایت کنند که بیشترین درآمد و سود حاصله از یک سرمایه گذاری کسب شود و سرمایه اولیه به درآمد و سپس به سرمایه مالی تبدیل شود. مدیران دارایی در طول حیات یک ساختمان (عموما بلند مرتبه) بر روند آن نظارت دارند و موظف هستند سرمایه اولیه سرمایه گذاران را به بهترین نحو وارد بازار ساخت و ساز کرده و بیشترین سود ممکن را در بهترین بازه زمانی ممکن برای آنها به ارمغان بیاورند. آنها از تصمیم گیری های اولیه شامل نوع ساخت تا مدل بهره برداری و سپس برنامه های انتقال اموال به صاحبان زمین و ساختمان در راستای کسب سود بیشتر خدمات مشاوره ای ارائه می کنند.
مدیریت دارایی در زیر مجموعه دوم را می توان به فعالیت های مربوط به سرمایه گذاری و کسب سود و فعالیت های مربوط به حفظ و نگهداری ساختمان تقسیم کرد. حفظ، نگهداری، ارتقا، بهبود برند و خدماتی از این دست که در طول مدت سبب حفظ ارزش یک ساختمان می شوند را مدیریت اموال property management می نامند.
شما می توانید در بخش واژگان، راجع به مدیریت اموال بیشتر بخوانید.

 

فرشتگان کسب و کار Business angels

Business Angels; Angel Investors

 فرشتگان کسب و کار؛ سرمایه گذاران فرشته

 

فرشتگان کسب و کار و یا سرمایه گذاران فرشته Angel Investors در سرمایه گذاری های کوچک استارت آپ ها و یا کارآفرینان سرمایه گذاری می کنند. به صورت مرسوم فرشتگان کسب و کار بیشتر برای شروع یک فعالیت کارآفرینانه ایفای نقش می کنند و به کسب و کارهای کوچک کمک می کنند تا نخستین گام های رشد و توسعه خود را بردارند. کسب و کارهای موفقی همچون WhatsApp، Uber، Facebook و LinkedIn نمونه هایی از اعتماد گروهی از سرمایه گذاران به یک ایده خلاقانه و مشارکت در راه اندازی آن بوده اند. فرشتگان کسب و کار به دلیل اعتماد به یک ایده و برآورد پتانسیل رشد و توسعه آن، کمک های مالی خود را در اختیار گروه مدیریتی دارای ایده قرار می دهند بی آنکه در مدیریت و راهبرد آن کسب و کار دخالت عمده ای داشته باشند. میانگین مبلغ سرمایه گذاری در این روش تا به امروز چیزی بین 25 تا 100 هزار دلار از طرف هر سرمایه گذار بوده است که اغلب به صورت شبکه ای از سرمایه گذاران angel networks یا angel group در یک کسب و کار مشارکت می کنند. در ازای این سرمایه گذاری فرشتگان کسب و کار انتظار دارند تا در منافع آتی کسب و کار شریک باشند.
امروزه کارآفرینان به جای مراجعه به روش های معمول همچون بانک ها سعی در استفاده از روش های دیگر تأمین مالی دارند. در این روش، یک سرمایه گذار فرشته ریسک سرمایه گذاری در یک ایده نوین را می پذیرد. بدان معنا که در صورت شکست ایده، سرمایه گذار ادعایی برای سرمایه خود نخواهد داشت و در صورت موفقیت ایده، به دلیل ریسک بالای سرمایه گذاری سهم بالایی از منافع کسب و کار را مطالبه خواهد کرد. به دلیل موارد بسیار بالایی از شکست یک کسب و کار نوپا، سرمایه گذاران حرفه ای به موضوعاتی برای سرمایه گذاری اعتماد دارند که پتانسیل بازگشت سرمایه ای معادل 20 تا 30 برابر سرمایه اولیه در طول 5 تا 7 سال وجود داشته باشد و استراتژی خروج از کسب و کار exit strategy در مدل کسب و کار همانند واگذاری سهام به عموم، برای آنها پیش بینی شده باشد.
کارآفرینان و صاحبان ایده گرچه باید پاسخگوی نیاز فرشتگان کسب و کار برای یک بازگشت سرمایه با نرخ بالا باشند، اما آنها این روش را در مراحل اولیه شروع یک بیزینس بسیار در دسترس تر از روش های دیگر همچون بانک ها یافته اند زیرا در این مرحله حمایت بانک ها به سختی برای آنها فراهم خواهد شد. اما به دلیل ریسک بسیار بالای سرمایه گذاری، یک ایده باید بسیار متقاعد کننده، خلاقانه و دارای نکات مثبت برای پذیرفته شدن از سمت سرمایه گذاران باشد.
سیلیکون ولِی Silicon Valley در ایالات متحده آمریکا یکی از معروفترین بسترهای حمایتی از کسب و کارهای نوپا می باشد و امکان استفاده از انواع روش های تأمین مالی مخاطره پذیر از جمله سرمایه گذاری فرشتگان کسب و کار در آن برای نخبگان و کارآفرینان مهیا شده است.

 

 ent inv new

 

 

زنجیره تأمین مالی مخاطره پذیر Venture Financing Chain

زنجیره تأمین مالی مخاطره پذیر

 

تأمین مالی، همیشه یکی از مباحث مهم در جریان فعالیت شرکت ها و به خصوص کسب و کارهای نوپا بوده است. کار آفرینان همیشه با این مشکل مواجه بوده اند که چگونه وجوه مورد نیاز خود را تهیه کنند؟ این موضوع در کسب و کارهای نوپا و کوچک بیشتر اهمیت پیدا می کند چرا که ریسک سرمایه گذاری در این حوزه ها بسیار بالاست و بانک ها و شرکت های بزرگ نیز گاها تمایلی به تامین مالی فعالین این حوزه ندارند.

به علاوه حمایت های مقطعی و یا مختص به حوزه خاص می تواند برای شرکت های نوپا مشکلاتی را ایجاد کند از این رو این شرکت ها به دنبال زنجیره تامین مالی می باشند که شرکت را تا رسیدن به حد بلوغ و ثبات نسبی یاری کند.

امروزه در سرتاسر جهان روش های مختلف تأمین مالی برای چنین شرکت هایی خلق و توسعه یافته است. شکل زیر اجزای زنجیره تامین مالی را معرفی و زمان مناسب برای استفاده از آنها را نشان می دهد: 

 

VFCpng

 

 

بنیان گذاران، دوستان و خانواده یا 3F ، founders, friends & family و یا مرحله راه اندازی
فرشتگان تجارت Business Angels
سرمایه گذاران مخاطره پذیر Venture Investors
بانک ها Banks
عرضه اولیه سهام Initial Public Offering (IPO)  

هریک از این روش ها ویژگی های مختص به خود را دارا هستند که در نوشتارهای بعدی به آنها پرداخته خواهد شد.

فرشتگان کسب و کار

 

 

 

صندوق های سرمایه گذاری املاک و مستغلات REITs

Real Estate Investment Trusts; REITs

صندوق هاي سرمايه گذاري املاک و مستغلات

 

سرمایه گذاری همیشه با ریسک همراه است و سرمایه گذاری های پرسودتر ، ریسک های بالاتری نیز دارند. اما بازار املاک و مستغلات یکی از گزینه های کم ریسک ولی پربازده برای سرمایه گذاران به حساب می آید. صندوق سرمایه گذاری مستغلات، واحدی تجاری است که به منظور کسب سود، سبدی از دارایی های مبتنی بر املاک و مستغلات را خریداری، ایجاد و اداره می کند. سود حاصل از این سبد سرمایه گذاری میان سهامداران صندوق سرمایه گذاری مستغلات توزیع می شود.

 

 

REITs  ها شرکت های املاک ومستغلاتی هستند که در بورس فعال اند و به مردم سهام می فروشند. اما این شرکت ها 2 وِیژگی اساسی دارند:

1 مجموعه ای از دارایی ها را مدیریت می کنند (زمین ، برج ، فروشگاه و ... ).

2 قسمت زیادی از سود حاصله را بین سهامداران تقسیم می کنند (مثلا 75 یا 90 درصد).

.

REITs ها برای اولین بار در آمریکا و در سال 1961 ایجاد شدند، در آن سال کنگره قانونی را تصویب کرد که به موجب آن سرمایه گذاران می توانستند سهام مربوط به صندوق های مسکن و مستغلات را نیز مانند سایر دارایی های موجود در بورس بخرند و معامله کنند. در تاریخ 1 ژانویۀ 1961 الحاقی قانون مالیات ‌ها مزایای مالیاتی خاصی را برای این نوع جدید از شرکت ‌های سرمایه‌ گذاری پیش ‌بینی کرد. بر اساس این الحاقیه، در صورتی که صندوق ‌های سرمایه ‌گذاری مستغلات شرایط معینی را احراز نمایند، سود تقسیمی آن ‌ها معاف از مالیات خواهد بود. یعنی اگر یک REITs ، 100 % سود خود را تقسیم نماید، هیچ الزامی به پرداخت مالیات به دولت ندارد. تصویب قانون یادشده به این منظور صورت گرفت که برای تمامی سرمایه‌ گذاران فرصت سرمایه ‌گذاری در سبد سرمایه ‌گذاری متنوعی از املاک و مستغلات درآمدزا فراهم گردد. با تصویب این قانون، سرمایه‌ گذاری در طبقه دارایی املاک و مستغلات از طریق خرید و فروش اوراق بهادار امکان ‌پذیر شد.

پس از آن این صندوق ها در اکثر کشورهای جهان راه اندازی شد. بر اساس گزارش انجمن ملی املاک و مستغلات آمریکا (NAREIT) ارزش بازار جهانی REITs در سال 2016 ، 1.1 تریلیون بوده است. حدود 66% از املاک این صندوق ها در آمریکا و پس از آن 7.2% در ژاپن ، 7% در استرالیا  و مابقی در سایر نقاط جهان پراکنده اند.

 

 

انوع REITs:

- صندوق های سرمایه گذاری مالکیت مستغلات Equity REITs

املاک و مستغلات درآمدزا را خریداری و اداره می ‌کنند. این صندوق ‌ها در طیف وسیعی از فعالیت ‌ها مانند لیزینگ، تعمیر و نگهداری، ساخت‌ و ساز املاک و مستغلات و ارائه خدمات به مستأجران اشتغال دارند. وجه ‌تمایز عمده این صندوق‌ ها و شرکت‌ های عملیاتی مستغلات (REOCs) آن است که در آنها خرید یا ساخت ‌و ساز به‌‌ منظور نگهداری، اداره و نهایتاً کسب درآمد (عمدتاً اجاره) صورت می ‌گیرد نه به ‌منظور فروش.

 .

- صندوق های سرمایه گذاری مستغلات رهنی Mortgage REITs

  • عمدتاً سبد سرمایه ‌گذاری آن ‌ها سرمایه‌ گذاری مستقیم از طریق اعطای وام به صاحبان مستغلات و شرکت‌ های عملیاتی مستغلات (REOCs) یا سرمایه ‌گذاری غیرمستقیم از طریق خرید وام ‌های رهنی یا اوراق بهادار با پشتوان رهن را شامل می ‌شود.

  • .

- صندوق های سرمایه گذاری مستغلات ترکیبی Hybrid REITs

  • سبد سرمایه‌ گذاری آن شامل دارایی‌ های واقعی و مالی املاک و مستغلات می ‌شود.

 

برخی ازمهمترین حوزه های فعالیتی این صندوق ها عبارتند از:

  • REITs خرده فروشی

  • REITs مسکونی

  • REITs بیمارستانی

  • REITs اداری

  • REITs هتل ها

به عنوان مثال RITEs  های خرده فروش که بیشترین سهم از این بازار را نیز به خود اختصاص داده اند، به REITs هایی گفته می شود که در حوزه مال ها و فروشگاه های بزرگ فعال اند. شکل زیر نشانگر سهم هر یک از انواع صندوق های سرمایه گذاری مسکن و مستغلات است که اطلاعات آن از شاخص S&P بازار بورس ایالات متحده گرفته شده است.

reits

 

مزایای سرمایه گذاری در REITs:

- مزایای مالیاتی: در صورت رعایت الزامات قانونی، سود تقسیمی REITs از مالیات شرکتی معاف می‌باشد.

- نقد شوندگی: سهام REITs خصوصاٌ در صورتی که در بورس اوراق‌بهادار لیست شده باشد، بسیار نقدشو است.

- تنوع سرمایه گذاری: REITs امکان سرمایه‌گذاری در مستغلات غیرمسکونی مانند هتل‌ها، مراکز خرید و سایر مستغلات تجاری و صنعتی را فراهم می‌آورد.

- مدیریت حرفه ای: با سرمایه‌گذاری در REITs، سرمایه‌گذاران از مدیریت حرفه‌ای برای ادارۀ سبد دارایی‌های مبتنی بر املاک و مستغلات بهره‌مند می‌شوند.

 

 

جمع سپاری Crowdsourcing

جمع سپاری چیست؟

 

جمع سپاری یا انبوه سپاری یکی از گونه های برونسپاری می باشد. برونسپاری به معنای کاربردی و اجرایی کردن خرد جمعی برای بکارگیری دانش و توان مالی جمعی از کاربران آنلاین برای کسب نتایج سودآور می باشد. crowdfunding به معنای استفاده از توان مالی جمعی و crowdsourcing به معنای استفاده از دانش جمعی است. 

زمانی که قصد انجام کاری داشته و خودتان فرصت یا توانایی انجام آن را ندارید، می ‌توانید آن را به یک تیم یا مجموعه ‌ای خارج از مجموعه کاری خود سپرده و با صرف هزینه به نتیجه مورد نظرتان دست ‌یابید. میزان هزینه و زمان مورد نیاز برای انجام پروژه مورد نظر به فاکتورهای مختلفی بستگی دارد اما زمانی که پروژه شما آن قدر بزرگ باشد که یک تیم خارجی نیز از پس انجام آن بر نیاید چاره کار چیست؟ یک ‌راه برای انجام این کار دعوت از گروه ‌ها و جمعیت ‌های مختلف برای داوطلب شدن در انجام پروژه و بر عهده گرفتن بخشی از کار است. امروزه برخی از پروژه ‌ها به کمک جمعیتی عظیم در حال پیشرفت و رو به جلو رانده شدن هستند، جمعیتی که شاید خودشان هم خبر ندارند که درگیر پروژه ‌ای بسیار پیچیده برای بهبود سیستم ‌های دیگر می باشند.

 

 جمع سپاری به معنای برون سپاری به گروه فراوانی از کاربران اینترنتی و به صورت غیر انتخابی اطلاق می شود که ممکن است شامل افراد کارآمد و یا بی تجربه باشند. تمرکز جمع سپاری بر مشارکت دادن جمعیت در فعالیت هایی چون حل مسئله، تولید و توسعه مفاهیمی چون مشارکت در ایده سازی، نوآوری، تولید محتوا، جمع آوری ذهنیت عمومی و فرآیندهای ارائه خدمات است که بر کیفیت محصول، وفاداری و خشنودی مشتری اثر مستقیم دارد. غیررسمی بودن، عمودی و افقی بودن ارتباطات و در انحصار نبودن اطلاعات از جمله مواهب جمع سپاری است. مدل کسب و کار جمع سپاری تمرکز بر مشارکت داوطلبانه جمعیت جهت تولید فرآورده های نوآورانه است. پلتفرم ویکیپدیا از جمله نمونه های بارز مدل فعالیتی جمع سپاری می باشد. اولین نمونه انجام جمع سپاری، تدوین لغتنامه اکسفورد بوده است. در آن زمان (قرن 19) طی درخواستی عمومی از داوطلبان خواسته شد تا هر کلمه انگلیسی را که می‌دانند به همراه معنی و مثال برای موسسه جمع‌آوری کننده ارسال کنند. پس از این اعلان و طی ۷۰ سال، بیش از 6 میلیون پاسخ برای موسسه ارسال شده که نتیجه آن لغتنامه آکسفورد است.

جمع ‌سپاری عمل انتخاب فعالیتی است که قبلاً توسط یک کارمند انجام می ‌شده ‌است و حالا به یک گروه بزرگ و تعریف نشده از افراد خارج سازمان در طی یک فراخوان عمومی و کاملا به صورت داوطلبانه ارجاع داده می شود. برای اینکه عملی به جمع سپرده شود باید بصورت مرسوم توسط یک عامل انجام گردد که نشان دهنده معنی برون ‌سپاری باشد. فرصت جمعی جهت مشارکت در این فعالیت می ‌تواند از سوی یک کارآفرین ایجاد گردد که از این طریق پایه ای را برای مدل کسب و کار خود خلق کند. 

 

یک مثال بسیار بارز از مفهوم جمع سپاری که هر روزه با آن مواجه هستیم، مفهوم reCAPTCHA می باشد. در بسیاری مواقع زمانی که قصد دارید وارد یک سایت شده یا یک فایل را دانلود کنید، باید پروسه ‌ای را طی کنید که نشان دهید انسان هستید و یک ربات مخرب قصد ورود به سایت را ندارد. زمانیکه شما عبارت I`m not a robot را تیک می زنید، احتمالا از شما درخواست می ‌شود تا چیزی شبیه یک پلاک یا عبارت نوشته ‌شده روی یک تابلو که البته تشخیص آن چندان هم سخت نیست را وارد. در مقابل، شما نقش یک نیروی مجانی برای یک کمپانی همچون گوگل را ایفا کرده ‌اید تا بتواند به شکل موثرتری حروف و اعداد را از تصاویر استخراج و پروژه ‌های مختلف خود همچون Google Maps یا کتابخانه گوگل را تکمیل کند. این متون و تابلوها و تصاویر که از ما خواسته می‌ شود عبارت مربوط به آن را تایپ کنیم، در واقع تابلوها و پلاک ‌های خیابان یا کتاب ‌های اسکن شده توسط گوگل (کمپانی‌ های دیگر) برای افزوده شدن به مجموعه اطلاعات دیجیتالی شده هستند. به کمک reCAPTCHA  دسترسی ایمن به سایت‌ ها فراهم می ‌شود و در مقابل، روزانه میلیون ‌ها تصویر و عبارت و نشانه توسط نیروی انسانی بررسی ‌شده و صحت آنها مورد تایید قرار می‌ گیرد.

 

 

تأمین مالی جمعی Crowdfunding

تأمین مالی جمعی یکی از گونه های برونسپاری به جمعیت می باشد. برونسپاری به معنای کاربردی و اجرایی کردن خرد جمعی برای بکارگیری دانش و توان مالی جمعی از کاربران آنلاین برای نتایج سودده می باشد. crowdfunding به معنای استفاده از توان مالی جمعی و crowdsourcing به معنای استفاده از دانش جمعی است.

 

سرمایه گذاری جمعی یا تأمین مالی جمعی به مشارکت جمعی برای یک سرمایه گذاری مشترک گفته می شود. این روش اغلب برای حمایت از تلاش های یک کارآفرین و از طریق اینترنت انجام می شود. اهداف متنوعی تا به امروز از طریق تأمین مالی حمایت شده است همچون: درمان بیماری، آزادی زندانیان، چاپ یک کتاب، حمایت مالی از هنرمندان، حمایت از کمپین های اجتماعی، راه اندازی یک کسب و کار نوپا یا کوچک و غیره. دلیل ظهور و گسترش سرمایه‌ گذاری جمعی به شکل سازمان یافته در قالب تأمین سرمایه مالی را می ‌توان بحران مالی سال ۲۰۰۸ در جهان دانست. به علت تمایل کم بانک ‌ها به وام دادن، کارآفرینان شروع به جستجوی راه ‌های دیگری برای جذب سرمایه کردند. مشکلاتی که صنعتگران، کارآفرینان و سرمایه گذاران خرده پا در جمع ‌آوری سرمایه داشتند منجر شد تا سرمایه‌ گذاری سنتی که توسط دوستان و فامیل صورت می ‌گرفت به شکل سرمایه ‌گذاری جمعی بسط پیدا کند.در واقع می‌ توان سرمایه‌ گذاری جمعی را یک روش اینترنتی برای تأمین سرمایه مالی معرفی کرد که به کسب و کارها و سازمان ‌ها کمک می ‌کند تا از طریق کمک ‌های بلاعوض یا سرمایه‌ گذاری اشخاص متعدد بتوانند ایده هایشان را عملی سازند. یک ایده جذاب و توجیه کننده عاملی است که می تواند تعدادی از سرمایه گذاران را برای سرمایه گذاری مشترک قانع سازد. سرمایه‌ گذاری جمعی پلتفرم بهره‌ برداری از پتانسیل بالقوه انبوه جمعیت که تا پیش از آن به صورت هدفمند به آن توجه نشده بود را فراهم می ‌نماید.

سرمایه گذاری های جمعی امروزه به عنوان یکی از روش های مهم تامین مالی در جهان شناخته می شود. بزرگترین اهمیت تامین مالی خرد، تقسیم ریسک مالی سرمایه گذاری است، و به علاوه به تقسیم بهتر ثروت در جامعه نیز کمک می شود. برای پروژه های سرمایه گذاری با حجم زیاد، تامین مالی جمعی یکی کارآمدترین شیوه ها می باشد.

 

مدل های تأمین مالی جمعی:

1. اهداء Donate: این روش اغلب در پروژه های غیرانتفاعی یا بشردوستانه کاربرد دارد و مشارکت کنندگان هیچگونه انتظاری در قبال حمایت مالی ارائه شده ندارند.

2. قرض (وام): در این شکل از تأمین مالی، دو طرف ارائه کننده و دریافت کننده وام، بدون واسطه با یکدیگر تعامل می کنند. با این تفاوت که در این مدل طرف ارائه کننده وام یا قرض در واقع انبوهی از مردم هستند.

3. پاداش: فرد تأمین کننده در قبال وجهی که پرداخت کرده از نوعی پاداش برخوردار می شود. گاهی این پاداش کاملا معنوی است. مثلا اگر تأمین مالی برای ساخت یک فیلم صورت گرفته باشد، نام شخص در لیست تولیدکنندگان فیلم ذکر خواهد شد. گاهی نیز پاداش به صورت امکان حضور در یک رویداد مرتبط با موضوع (مثلا مراسم رونمایی از محصول) ارائه می شود، و در اقتصادی ترین حالت، پاداش می تواند امکان خرید محصول به صورت رایگان و یا با شرایط ویژه باشد.

4. مشارکت: کاربرد این روش در تأمین بودجه مورد نظر برای تحقق یک ایده، راه اندازی یک پروژه و یا کسب و کار است. در مقابل مشارکت کننده انتظار دارد تا درصدی از درآمد پروژه به وی تعلق گیرد.

نکته قابل توجه در تمامی روش های بالا، وجود یک پلتفرم سامان یافته برای مدیریت به مشارکت گروهی از مردم است.

 

 

تأمین مالی جمعی در سال 2014، رشدی نزدیک به 167% نسبت به سال 2013 داشته است و در این سال چیزی حدود 16.2 بیلیون دلار از این طریق جمع آوری شده است. بانک جهانی این مبلغ را برای سال 2015 بیش از 34.4 بیلیون دلار برآورد کرده است. کشورهای زیادی در جهان برای حمایت از روش های تأمین مالی جمعی، پشتوانه های مختلفی را در قالب قوانین و سندهای قانونی تصویب کرده اند. به عنوان نمونه:

ایالات متحده آمریکا؛ سند Jobs Act 2012؛ اجازه می دهد تا کسب و کارهای کوچک و نوپا برای تأمین مبالغ نسبتاً پایین سرمایه از طریق مشارکت، از واسطه های برخط استفاده کنند. مبادلات مالی در تأمین مالی جمعی از مقررات ثبت و اطلاعیه قانون اوراق بهادار آمریکا معاف هستند.

اتحادیه اروپا؛ برنامه عملیاتی کارآفرینی 2020 (2013)؛ تأکید بر گونه های جایگزین تأمین مالی شرکت های کوچک و متوسط و نوپا بویژه از طریق تأمین مالی جمعی.

نیوزلند؛ قانون هدایت بازارهای مالی (2013)، مقررات هدایت بازارهای مالی (2014)؛ شرکت هایی که تأمین مالی جمعی را از طریق واسطه های برخط مجاز انجام می دهند از ثبت بیانیه افشاء اطلاعات محصول معاف هستند.

کانادا؛ پیش نویس تأمین مالی جمعی (2014)؛ اجازه به شرکت های کوچک و نوپا برای دریافت وجوه از طریق ارائه اوراق بهادار در سایت های واسطه برخط مجاز

بریتانیا؛ بیانیه سیاستی FCA (2014)؛ طرح رویکرد بریتانیا به تنظیم مقررات تأمین مالی جمعی در این کشور.

سیستم های تأمین مالی جمعی به چیزی بیشتر از وجود کارآفرینان و سرمایه گذاران علاقمند نیاز دارند. آنها به اکوسیستم های حمایتی مثل قوانین، راه حل های تکنولوژیک، پشتیبانی فرهنگی و غیره نیاز دارند تا باعث چرخش چرخ های این سیستم گردند. 

crowdpng

 

صفحه5 از5