طوفان فکری Brainstorming

این دیدگاه که دو فکر بهتر از یک فکر کار می کند مورد قبول بسیاری از جوامع و سیستم های قانونی دنیاست و دامنه این باور به آنجا کشیده شده است که امروزه بسیاری از تصمیمات به وسیله گروه ها و کمیته ها گرفته می شود. بررسی ها نشان داده است که مدیران بیش از چهل درصد وقت خود را در جلسات می گذرانند و بدون شک قسمت عمده ای از این وقت به تشخیص مسائل و تعیین راه حل ها و انتخاب ابزارهای اجرایی مناسب صرف می شود.
در تصمیمات گروهی اطلاعات کامل تر و جامع تر است راه حل و نتیجه پایانی به راحتی توسط تمامی اعضا پذیرفته می شود زیرا در شکل گیری آن سهیم بوده و در فرآیند تصمیم سازی شرکت داشته اند. جلسات ایده پردازی و همفکری که می توانند با رویکردها و روش های مختلفی اداره شوند، سعی برآن دارند تا برای رسیدن به پاسخ یک سوال سازمانی از توانایی تمامی افراد گروه بهره ببرند. جلسات مشورتی می توانند به یکی از روش های زیر اداره شوند:
- ایجاد طوفان فکری یا Brain storming
- روش اسمی
روش دلفی
- میزگرد از راه دور
-شش کلاه تفکر
- ....
در میان تمامی روش ها و رویکردهایی که در جلسات هم فکری و هم افزایی به کار گرفته می شود دو روش طوفان فکری و دلفی بیش از دیگران شناخته شده هستند.

 

Brainstorming یک تکنیک خلاقیت فردی یا گروهی است که در طی آن، با جمع آوری فهرستی از ایده‌ ها که خود به‌ خود توسط اعضا تولید می ‌شود، برای رسیدن به یک جمع‌ بندی در مورد یک مسأله تلاش می ‌شود.
این اصطلاح، اولین بار در سال ۱۹۵۸ توسط الکس فیکنی آزبورن در کتابی با عنوان تخیل عملی محبوبیت پیدا کرد. آزبورن ادعا کرد که برای تولید ایده، طوفان فکری موثرتر از کار کردن افراد به طور مستقل است؛ هرچند تحقیقات اخیر، این موضوع را زیر سوال برده ‌اند. امروزه از این اصطلاح، برای اشاره کلی به تمام انواع جلسات ایده ‌پردازی استفاده می ‌شود.
چهار قاعده اساسی باید در طوفان فکری رعایت شود: تمرکز بر کمیت، اجتناب از انتقاد، استقبال از ایده‌ های غیرمعمول و ترکیب و بهبود ایده ‌ها. رعایت این قواعد، منجر به هم ‌افزایی در گروه می‌ شود که نهایتاً باعث بروز خلاقیت در اعضای گروه می ‌شود. بر این اساس، محدودیتی برای مطرح کردن ایده ‌ها وجود نخواهد داشت و طی یک فرایند طبیعی و بدون دخالت بیرونی، جمع مستمراً به ایده ‌های بهتر دست خواهد یافت.


کاربرد و اهداف طوفان فکری:

1. توانمندسازی نیروی انسانی و آموزش
2. اولویت ‌بندی مسائل و مشکلات (افزایش تولید، کاهش هزینه‌ ها، افزایش کیفیت، انگیزه، فروش و ...)
3. انتخاب بهترین راه حل
4. افزایش قدرت ابتکار و خلاقیت در نیروی انسانی
5. افزایش انگیزه در کارکنان
6. ایجاد کار تیمی و مدیریت مشارکتی
7. بدست آوردن ایده ‌های بزرگ

 

نحوه انجام طوفان فکری:

مراحل زیر فرآیند Brain storming را با بیانی ساده شرح می دهد. این روش بنا به موضوع و موقعیت استفاده ممکن است با مراحلی متفاوت تر اجرا شود لیکن ساختار کلی آن یکسان است.
1. ثبت موضوع مورد نظر بر روی تخته و توضیح در مورد آن برای افراد توسط تسهیل گر
2. یادآوری قواعد و اصول اجرای کار برای شرکت ‌کنندگان توسط تسهیل ‌کننده
3. ارائه ایده ‌ها و نظرات بصورت گردشی: در هر نوبت فقط یک ایده باید بیان گردد و در صورت عدم وجود ایده ‌ای با گفتن واژه «بعدی» نوبت به دیگری واگذار می ‌شود.
4. ثبت کلیه ایده‌ ها توسط دبیر جلسه
5. اتمام مرحله ثبت عقاید در صورت گفتن کلمه «بعدی» توسط تمام افراد
6. دسته بندی و جمع ‌بندی نتایج

 

از مزایای اصلی ‌ای که طرفداران این روش برای آن ذکر می‌ کنند تقویت روحیه کار گروهی ا‌ست و انتقاد عمده ‌ای که به آن وارد می‌ شود وقت ‌گیر بودنش است.

 

معایب روش طوفان فکری:
- دشوار بودن ايجاد شرايط جهت اظهارنظر آزاد و بي ‌واسطه
- دشوار بودن پيروي از اصول جلسات
- دشواري دستيابي به پيشنهادات متنوع با توجه به تمايل گروه بر حصول توافق
- دشواري ارائه پيشنهادات متنوع با توجه به تمايل گروه به ارائه موارد بديهي يا ايده ‌آل
- دشوار بودن جمع بندی و نتیجه گیری نهایی

  

 

بوتیک هتل Boutique Hotel

هتل بوتیک به آن دسته از هتل ‌هایی گفته می ‌شود که به خاطر خاص بودن سبک هنری و معماری خود شهره هستند. آنها معمولاً کوچکتر از گراند هتل ‌ها بوده و لوکس بودن هدف اصلی آنها نیست؛ بلکه خود، هدف اصلی بازدید هستند.
بوتیک هتل یک ‌اصطلاح تلفیقی است‌که در آمریکای ‌شمالی و بریتانیا برای توصیف نوع متمایزی از هتل ‌ها بکار گرفته می ‌شود (هم ‌اکنون این اصطلاح در سراسر دنیا بصورت استانداردی استفاده می ‌شود). واژه «بوتیک» که از زبان فرانسوی وام گرفته شده در اصل برای نام ‌گذاری ‌فروشگاه ‌هایی‌ بکارگرفته‌ می ‌شد که بصورت تخصصی کالاهای نایاب و گران ‌قیمت را در مقیاسی کوچک (در برابر فروشگاه‌ های بزرگ و به اصطلاح زنجیره ‌ای) ، عرضه می ‌کردند. با شروع قرن ۲۱صنعت هتل‌ داری و Lodging روز به روز در یک مونوپول برَندهای (Brand) بزرگان هتل ‌داری گرفتار شد، این برندها که بصورت خاصی بیشتر در آمریکای شمالی پدید آمده بودند و سپس در سایر اقصی نقاط جهان با تکیه بر نام و قدمت ‌شان شروع به تسخیر بازار نمودند. این نفوذ گسترده باعث شد تا در تعریف هتل ‌داری تحولی بوجود آید و در حقیقت تعریف هتل نزد همگان به چیزی تبدیل شود که این غول ‌ها ارایه می ‌کنند یعنی « نقطه ‌ای موقت برای اسکان در طول مسافرت» بر باور کارشناسان بوتیک هتل ها در اوایل دهه ۱۹۸۰ پدید آمده ‌اند. دو بوتیک هتل اولیه در سال ۱۹۸۱ یکی در محلهSouth Kensington لندن به نام Blakes Hotel با طراحی معمار معروفAnouska Hempel و دیگری بنام هتل Bedford در سن ‌فرانسیسکو که هم اکنون تحت سیطره یکی از بزرگ ‌ترین گرداننده‌گان بوتیک هتل در سراسر دنیا به نام Kimpton Group است که ۳۴ بوتیک هتل دیگر را تا به امروز اداره می ‌کند. پس از آنها سومین بوتیک هتل توسط فردی به نام Ian Schrager در نیویورک با عنوان Morgans Hotel که طراح معروف فرانسوی Andrée Putnam در سال ۱۹۸۴ افتتاح شد.

 

معماری و طراحی فضا

سبک (Style)، تفاوت (Distinction)، جذابیت (Attraction)، دوستانه ‌بودن (Intimacy) کلمات کلیدی این کانسپت می باشند. طرح معماری یک بوتیک هتل با نظر سخت‌گیرانه اجتماعی خاص که به دنبال فضایی متفاوت می¬باشند تا با معیارهای خاص آنها تطابق داشته باشد، چیزیست که وجه تمایز مهم بوتیک هتل را از هتل استاندارد تعیین می ‌کند. زیرا مشتریان معمولا به ناچار به یک هتل استاندارد مراجعه می‌کند در حالی که مسافرانی که به بوتیک هتل می ‌آیند، آن را از قبل انتخاب کرده اند. هر بوتیک هتل تِم (Theme) خاصی را برای خود انتخاب کرده و سعی کرده تا این تم به شکل ‌های مختلفی در نقاط دیگر تکرار شود به طوری که حتی برای مشتری دایم خود نیز همیشه تاز‌گی داشته باشد. برای مثال Library Hotel در نیویورک یک طیف از تم ‌های خاص از عاشقانه (Romance) تا موسیقی را در تک‌تک اتاق‌ های میهمان ‌پذیر خود پیاده کرده است. برخی هتل ‌ها یک فضای تاریخی را به عنوان ساختمان انتخاب کرده ‌اند در حالی که برخی طراحی‌ های تازه متولد شده مدرن را با تلفیقی از عناصر تاریخی برای تاثیر بیشتر بکار گرفته ‌اند.


کیفیت سرویس دهی

یک قانون مهم درباره بوتیک‌ هتل‌ وجود دارد و آن این است که «تعداد اتاق ‌ها نباید از ۱۵۰ بیشتر شود». پس اندازه و وسعت در رابطه با بوتیک ‌هتل اهمیت دارد اما درست برخلاف هتل ‌های صنعتی که بزرگ ‌تر و بیشتر بودن فضای هتل را نشان برتری می ‌داند. دلیل این‌ کار بجز این که نوعی پرستیژ و منش‌ بالا را نشان می‌ دهد حقیقتی دیگر را در خود دارد و آن این است که «مشتری ارتباطی دلپذیرتر و رو در رو را با گردانندگان هتل خواهد داشت». پس نتیجه این می‌ شود که کیفیت خدمات بسیار مطلوب ‌تر خواهد بود. در این ‌گونه هتل ‌ها برای مثال کارکنان نام تک ‌تک میهمانان خود را به دلیل آشنایی دایمی می ‌دانند و از نیازهای آنها به بهترین شکلی با خبرند، تجربه ‌ای که در یک هتل بزرگ و ماشینی آن را احساس نخواهید کرد.

 

بازار هدف

بیشتر مشتریان بوتیک ‌هتل‌ها را کسانی تشکیل می ‌دهند که از نظر سنی بین ۳۰ تا ٦۰ سال سن دارند و در بهترین دوران از لحاظ میانگین درآمدی خود به سر می‌برند. آن‌ها اغلب دوست ‌دار تجربه ‌های کم ‌نظیر و بیاد ماندنی هستند و هیچ مکانی به جز بوتیک هتل نمی ‌تواند برآورنده آرزوهای آن ‌ها باشد.

 

برنامه‌ ریزی در سفر

یکی دیگر از صفات بارز بوتیک ‌هتل ها که نشأت گرفته از جوهره ساختار شکنانه آن است، انجام برنامه ریزی مسافرتی میهمانان خود در هنگام سفر است. یعنی تنها کافیست مسافر با انتخاب نوع تور مسافرتی خود از هتل فقط چمدان ‌ها را ببندد و همه چیز را به برنامه ‌ریزان خبره ‌ای که در هتل وجود دارد بسپارد تا آن‌ ها تمامی مراحل را به طور دقیق و با اطلاع از سلیقه و ذائقه مشتری طراحی و اجرا کنند. چنین چیزی به طور حتم خارج از توانایی یک هتل کلاسیک خواهد بود.

 

مدل اقتصاد‌ کوچک

بوتیک‌ هتل ها هرگز کمیت را بر کیفیت مقدم نمی ‌دانند، زیرا افزایش ظرفیت به معنای کاهش کیفیت خواهد بود و این خود آغازی بر فروپاشی ساختاری آن است. این مجموعه های کوچک به طرزی باورنکردنی با کیفیت، درست ‌کار و دوستانه هستند، چون مدل اقتصادی آن‌ ها این طور اقتضاء می‌ کند.


هتل بوتیک در ایران

در اسفند ۱۳۸۵ هتل بین ‌المللی لاله کندوان، به عنوان نخستین هتل بوتیک در ایران مورد بهره ‌برداری قرار گرفت. این هتل، سومین هتل صخره ‌ای دنیا است که در روستای تاریخی کندوان، واقع در ۶۲ کیلومتری جنوب غرب تبریز احداث شد. بوتیک هتل سرای عامری ‌ها نیز از برجسته‌ ترین نمونه‌های این سبک هتل در ایران می‌باشد. زیبایی و وسعت سرای عامری‌ها در میان خانه‌ های تاریخی ایران بی‌ مانند است؛ سرایی معظم با هفت حیاط در میانه، عالمی کامل را برای زندگی خانواده ‌ای بزرگ از اهل کاشان ساخته است. این سرا در ۲۷ خرداد ماه سال ۱۳۹۳ با ۱۵ کاشانه و کاشانک با امکاناتی شامل دو رستوران، سرای قهوه، چای خانه، نگارخانه و آمفی تئاتر در قلب فرهنگی شهر کاشان به بهره ‌برداری رسید. بسیاری از واحدهای گردشگری در تهران نیز این نام استفاده می کنند که بسیاری از آنها همان سرویس آپارتمان ها هستند و خدمات کامل یک سرویس آپارتمان را در اختیار استفاده کنندگان قرار می دهند و می توان گفت بوتیک هتل ها در شهرهای بزرگ نامی مصطلح برای سرویس آپارتمان ها می باشد. باید به این نکته توجه داشت که استفاده از واژه بوتیک هتل مستلزم داشتن کانسپت و تِم ویژه با توجه به تعاریف ذکر شده می باشد.

 

 

سرویس آپارتمان Serviced Apartment

سرویس آپارتمان ها در یک ساختمان یا برج به صورت معمول به گروه های مختلف تقسیم می شوند تا بتوانند خدمات متنوعی را در اختیار جامعه هدف گسترده تری قرار دهند. این اصطلاح با واژه های apartment hotel، residential hotel و extended-stay hotel نیز ممکن است شناخت شود و در برخی اسناد از آن به عنوان "مرکز خودپذیرایی" یاد شده است. نحوه رزرو کردن این واحدها از همان روش هتلداری تبعیت می کند. در واقع می توان گفت سرویس آپارتمان ها همانند اجاره کردن یک واحد مسکونی در یک مجتمع مسکونی هستند با این تفاوت که مدت زمان اقامت در آنها بسیار منعطف تر بوده و از یک روز تا چند ماه یا حتی یک سال ممکن است اجاره شوند. همچنین ساکنین در این واحدها می توانند از برخی خدمات مرتبط به اقامت مازاد بر امکانات داخلی یک آپارتمان مسکونی، بهره مند گردند.
در واقع ترجیح یک مسافر برای انتخاب سرویس آپارتمان به جای هتل در آن است که در آن احساس راحتی و آسایش بیشتری دارد، فضای منزل مسکونی برایش تداعی می شود، امکان ترتیب دادن جلسات و یا بازدیدها برایش فراهم است، خدمات بیشتر و متنوع تری را دریافت می کند و فضای بیشتری در نیز اختیار دارد. در واقع همانطور که از نام آن نیز پیداست، سرویس آپارتمان ها، یک منزل مسکونی هستند که به آن سرویس و یا خدمات ارائه می شود.

طبق آیین نامه "ایجاد، اصلاح، تکمیل، درجه بندی و نرخ گذاری تأسیسات گردشگری و نظارت بر فعالیت آنها"، سرویس آپارتمان به آن دسته از واحدهایی گفته می شود که با رعایت مفاد این آیین نامه از سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری مجوز دریافت کرده اند. اینگونه واحدها پس از اخذ مجوز دارای کاربری گردشگری هستند و تغییر آن برای هریک از واحدهایی که به عنوان واحد گردشگری محسوب می شوند، بدون اخذ موافقت کتبی از سازمان ممکن نمی باشد.
نکته قابل تأمل راجع به این واحدها این است که تمامی واحدهای خودپذیرایی به لحاظ شرایط فنی، بهداشتی، تجهیزاتی و درجه بندی از ضوابط واحدهای گردشگری همسان تبعیت می کنند و مشاوران و طراحان در زمان طراحی و تهیه نقشه ها باید تأسیسات گردشگری را مدنظر قرار بدهند. از سوی دیگر، واحدهای نیمه تمام و یا ساختمان های موجود که قابلیت تبدیل به واحد گردشگری را دارند، می توانند با تقاضای سرمایه گذار و در صورت موافقت سازمان، مجوز مربوطه را دریافت کنند. در صورتیکه ملک مذکور با برخی از مفاد این دستورالعمل تطابق نداشته باشد، موضوع در کمیته ای فنی متشکل از 2 نفر کارشناس خبره مطرح و تصمیم گیری خواهد شد. سازمان میراث فرهنگی برای واحدهایی که آمادگی لازم برای تفکیک و صدور سند را دارند، پس از تقاضای مالک مربوطه، معرفی نامه لازم را به مراجع ذیربط از قبیل شهرداری، سازمان ثبت اسناد و املاک صادر خواهد کرد.


طبق این آیین نامه افراد ذیل چرخه مدیریتی مجموعه اقامتی سرویس آپارتمان را تشکیل می دهند:
سرمایه گذار: اشخاص حقوقی یا حقیقی هستند که به منظور ایجاد یکی از انواع تأسیسات گردشگری از طریق احداث بنا بر روی زمین متعلق به خود یا دیگری اقدام به ایجاد واحد گردشگری می نماید.


گروه مالکین (مجمع عمومی مالکین): مجموعه اشخاص حقیقی و یا حقوقی که هر یک مالک قانونی بخشی از یک واحد گردشگری بوده و برمبنای اساسنامه متعلق به خود که به تأیید سازمان رسیده است، فعالیت می نمایند. درآمدها و هزینه های واحد گردشگری به نسبت سهم مالکین بر اساس ضوابط و مقرراتی است که به تصویب مجمع عمومی مالکین رسیده و پس از کسر هزینه های شارژ و حق الزحمه بهره بردار و سایر هزینه ها بین مالکین تقسیم خواهد شد. نحوه تقسیم این درآمدها باید اساسنامه مالکین (مجمع عمومی) مشخص شده باشد.


بهره بردار: شخص حقیقی یا حقوقی که با معرفی گروه مالکین و پس از طی مراحل قانونی بر اساس آیین نامه، موفق به اخذ پروانه بهره برداری شده است.


مدیر واحد گردشگری: به فردی گفته می شود که از طرف بهره بردار به سازمان معرفی گردیده و پس از طی مراحل قانونی در صورت دارا بودن شرایط، کارت مدیریت واحد گردشگری را اخذ می نماید.

 

مدیریت ریسک یکپارچه ERM

انسان از انجام هر عملی هدفی را دنبال می کند و رسیدن به هدف تعیین شده، بستگی به عواملی دارد. بخشی از این عوامل برای فرد شناخته شده و بخشی دیگر مجهول و ناشناس است که هر دو گروه در نتیجه عمل فرد تاثیر دارند.
ریسک به عدم اطمینان فرد از نتیجه عمل گفته می شود که عمدتا ناشی از عوامل نا شناخته یا غیر قابل پیش بینی است. به طور کلی در تعریف ریسک 2 دیدگاه وجود دارد:
دیدگاه اول: ریسک به عنوان هر گونه نوسانات احتمالی در بازدهی اقتصادی در آینده
دیدگاه دوم : ریسک به عنوان نوسانات احتمالی منفی در بازدهی اقتصادی در آینده


و یا در نوع دیگری از دسته بندی ریسک را به دو دسته ریسک سیستماتیک و ریسک غیر سیستماتیک تقسیم می کنند. ریسک سیستماتیک به ریسکی گفته می شود که منشا آن درون شرکت و سازمان نیست و به طور کلی به فضای حاکم بر یک اقتصاد مربوط می شود و روی تمامی سازمان ها یا بنگاه ها اثر خواهد داشت. گاهی به ریسک سیستماتیک، ریسک بازار نیز گفته می شود.
ریسک غیر سیستماتیک، به ریسکی گفته می شود که به ساختار هر صنعت یا بنگاه مربوط می شود و از یک صنعت یا سازمان به یک صنعت یا سازمان دیگر متفاوت است.


به طور کلی با توجه به افزایش نوسانات اقتصادی جهان امروز بکار بستن مدیریت ریسک در یک شرکت یا سازمان امری ضروری است.
پيچيده و متنوع شدن ريسک ها، فقط ناشي از تغييرات سريع در تكنولوژي، سرعت در ارتباطات، جهاني شدن كسب و كارها و تغيير بازارها نيست. امروزه شركت ها در محيطي كاملاً متفاوت نسبت به 10 سال پيش، فعاليت مي كنند و منبع ريسك ها مي تواند در داخل يك شركت باشد. به عنوان مثال:
اتخاذ استراتژي هاي توسعه مانند تملك و سرمايه گذاري در بازارهاي نوظهور، تجديد ساختار سازماني، برون سپاري فرآيندهاي اصلي، پروژه هاي سرمايه گذاري بزرگ و توسعه محصولات جديد ، همگي مي توانند ريسک هاي يك شركت را افزايش دهند.
بررسي كه اخيراً توسط 14 شركت بزرگ بين المللي در خصوص مديريت ريسك صورت گرفت، نشان داد كه در اواخر دهه 1990 ، ميزان و تعداد ريسك هايي كه شركت ها نياز به مديريت آنها دارند، بسيار افزايش يافته است و اين افزايش در سال هاي بعدي نيز ادامه خواهد يافت.

 

مدیریت ریسک یکپارچه


یکی از روش های مدیریت ریسک Enterprise risk management یا به اختصار ERM می باشد. در مدیریت ریسک با این روش هر دو جنبه منفی و مثبت ریسک مورد بررسی قرار می گیرد. این روش 6 مرحله زیر را شامل می شود:

1. شناسایی ریسک: در این مرحله تمامی خطرات و اتفاقات احتمالی که امکان دارد در آینده حادث شوند ، شناسایی می شوند و عواقب احتمالی ناشی از رخ دادن آنها نیز آورده می شود. در این مرحله تمرکز روی دسته خاصی از ریسک ها مثل ریسک مالی یا ریسک اعتباری نیست و باید انواع ریسک ها بررسی شود.


2. تخمین ریسک: در این مرحله علت رخ دادن ریسک های بدست آمده در مرحله قبل و سرعت رشد این ریسک ها بررسی می شود به طور کلی به وجود آمدن هر ریسک 3 دلیل دارد: 1- دلایل فیزیکی 2- دلایل انسانی 3- دلایل سازمانی. به عنوان مثال ریسک ناشی از نگرفتن ترمز در یک ماشین می تواند ناشی از کار نکردن ترمزها (دلیل فیزیکی) ، چک نکردن لنت ترمز (دلیل انسانی) و یا عدم بررسی در کارخانه (ریسک سازمانی) باشد.


3. تجزیه و تحلیل ریسک: در این مرحله عملیات فهم، تعیین و فرموله کردن ریسک انجام می شود. بررسی همبستگی های بین سبد ریسک یک سازمان ، روابط درون سازمانی ایجاد کننده ریسک در این مرحله انجام می شود. به علاوه بهترین استراتژی ها برای مقابله با ریسک ها نیز در این مرحله تعیین می شوند.


4. پیاده سازی: آزمایش ساختار ERM تشکیل شده و استراتژی ها به منظور رسیدن به بیشترین هماهنگی برای نیل به اهداف به تعیین شده در این مرحله انجام می شود. به عنوان دو مورد از شیوه های پیاده سازی ERM می توان به COSOⅡ و ISO31000 اشاره کرد.


5. نظارت: در این مرحله ارتباط ریسک با عوامل (بالا دستی و پایین دستی) دیگر بررسی می شود. گزارش دهی دوره ای و تحت نظر گرفتن روند کاهش انواع ریسک نیز در این مرحله تحت نظر قرار می گیرد . KPI و KRI دو مورد از روش های مورد استفاده در این مرحله می باشند. شرکت خرده فروش وال مارت (Walmart) آمریکا به عنوان یکی از بزرگترین کمپانی های جهان برای ارزیابی ارزش منفعت ناشی از بکار گرفتن ERM از این دو روش بهره می برد، این دو روش ریسک های موجود در فرآیندهای دریافت و جریانات نقدی سازمان را مشخص می کنند.


6. ارزیابی: در این مرحله میزان موفقیت به کار گرفتن ERM در رسیدن به اهداف شرکت بررسی می شود. فرآیند بهینه یابی ریسک، بازگشت سرمایه و نقش ERM در حمکرانی بهتر شرکت/ سازمان نیز در این مرحله مورد قضاوت قرار می گیرد.


دانشگاه کالیفرنیا در سال مالی 2004-2003 با بکار بستن ERM ، میزان 493 میلیون دلار صرفه جویی داشته است که این رقم ناشی از کاهش ریسک هایی بوده است که دانشگاه با آنها مواجه بوده است.

 

مدیریت امکانات Facility Management

مدیریت امکانات

 

طبق تعریف International FM Association) IFMA)، اصلی ترین سازمان تصدی مدیریت امکانات در جهان، مدیریت امکانات یعنی؛ شغلی که زمینه های مختلفی را در بر می گیرد تا بتواند سطح عملکرد محیط فیزیکی را از طریق ترکیب افراد، مکان ها، فرآیندها و تکنولوژی ها به بالاترین درجه ممکن برساند. به طور خلاصه می توان حوزه وظایف مدیریت امکانات را طبق جدول زیر دسته بندی کرد:

ورودی و دسترسی، سلامتی و تندرستی، امنیت، ایمنی، انرژی، آب، HVAC و خدمات مالکین و ساکنین 

 

مدیریت امکانات در مورد ساختمان های بزرگ و برج ها می تواند و بهتر است از طریق سیستم های مدیریت هوشمند ساختمان همچون BMS و BAS صورت گیرد تا علاوه بر کاهش هزینه های نیروی انسانی از ضریب اطمینان خاطر و دقت بیشتری نیز برخوردار باشد.
سه دسته اصلی و مهم در مدیریت امکانات شامل مدیریت انرژی Energy Management، مدیریت تعمیر و نگهداری Maintenance Management و مدیریت پذیرایی Hospitality Management می شود که بنا به نوع ساختمان و کاربری آن هریک از آنها ممکن است از درجه اهمیت بیشتری برخوردار باشند.

مدیریت انرژی از جمله مباحث به روز و حساس دنیاست که با کنترل سطح انرژی یک ساختمان علاوه بر همراستا بودن با مباحث توسعه پایدار و برخورداری از وجه مثبت اجتماعی، سبب کاهش هزینه های پرداخت مستأجران شده و همین موضوع رضایت خاطر بالایی را فراهم می کند.

مورد دوم یعنی مدیریت تعمیر و نگهداری در معنای مدرن و امروزی آن دیگر به معنای تعمیر سریع تجهیزاتی که نیازمند تعمیر هستند نمی باشد. مدیریت تعمیر و نگهداری مدرن یعنی حفظ تجهیزات در بالاترین حد تواناییشان و گرفتن خروجی از آن ها در بلندترین بازه و با کمترین هزینه ممکن. فعالیت های مربوط به تعمیر و نگهداری را می توان در دو گروه برنامه ریزی شده و برنامه ریزی نشده طبقه بندی کرد که اولی مربوط به نگهداری های مداوم و دائم و دومی مربوط به خرابی ها و اتفاقات پیش بینی نشده است. تعیین و مدیریت بودجه شناور و بودجه نگهداری ساختمان از جمله وظایف مهم مدیر تعمیر و نگهداری می باشد.

دسته سوم یعنی مدیریت خدمات پذیرایی امروزه جزئی از خدمات لوکس در مجموعه ها محسوب می شود.
مدیریت خدمات پذیرایی موضوعی است که نقش آن در یک بنای بلند باید از مراحل اولیه طراحی و ساخت در نظر گرفته شود. برخی از موضوعات زیرمجموعه این بخش شامل این موارد است:
- نظافت؛ شامل استقرار خشکشویی در بنا و بخش نظافت روزانه واحدها
- سرو غذا و نوشیدنی در واحدها
- ارائه خدمات حمل و نقل و گردشگری
- مجموعه استخر و سونا
- مجموعه ماساژ و اسپا
- باشگاه های بدنسازی
- سالن همایش
- مدیریت مراسم ها و ...

هر سه دسته زیرمجموعه خدمات امکانات، از لحاظ تصویر ذهنی نیز تأثیر بسزایی در ایجاد نقش مثبت در راستای برندینگ ساختمان دارند و بسیار می توانند روی قیمت گذاری پریمیوم واحدها تأثیرگذار باشند.

 

مدیریت مشاعات Strata Management

مدیریت مشاعات

 

گاهی اوقات این اصطلاح با نام Body Corporate Management یا مدیریت شرکت سهامی نیز شناخته می شود و اصطلاحی تخصصی در حوزه مدیریت اموال است که شامل اداره روزانه و مدیریت اموالی است که به صورت مشترک در مالکیت چند نفر است و شامل واحدهای چندگانه، نواحی و امکانات مشترک است. این اصطلاح از مفهومی استرالیایی راجع به قانون املاک استخراج شده است به نام strata title که در مورد مدیریت مالکیت های مشترک در ساختمان های آپارتمانی و چندطبقه به کار برده می شود. در بازار رو به رشد دبی و ابوظبی از همین قانون تبعیت شده و همچنین یکی از سریعترین اشکال رو به رشد تملک خانه در امارات متحده امریکا محسوب می شود. چنین مدیریتی در صورتی موفق خواهد بود که ساختارهای قانونی برای مالکیت های مشترک و چندکاربره فراهم باشد. قانون تملک آپارتمان ها در ایران در حال حاضر مرتبط ترین قانون با مدیریت مشاعات محسوب می شود که در سال 1343 تصویب شده است و بنابراین لزوم به روز شدن این قانون و پشتیبانی اجرایی مناسب و کارآمد در بحث مدیریت مشاعات ضروری به نظر می رسد.
بسیاری از ساختارهای قانونی از مشاعات با عنوان اموال مشترک نام می برند. مالکان در این نوع از مالکیت به طور خودکار عضوی از انجمن یا گروه مالکان می شوند. این انجمن باید مسئولیت هرگونه مدیریت یا نگهداری از اموال مشترک همچون راهروها، لابی ها و یا زیرساخت های تفریحی همچون استخرهای شنا و سالن های بدنسازی را به عهده بگیرند. همچنین این انجمن مسئول اداره امور مالی مربوط به ملک نیز هستند. در اینجا نقش مدیریت مشاعات این است که با این انجمن مالکان کار کرده و تشکیل کمیته اجرایی دهند تا بتوانند با بازده بالاتری اموال مشترک را مدیریت، کنترل، نگهداری و اداره کنند.

 

از دیگر وظایف در این حیطه شامل موارد ذیل است:
- حسابداری عمومی
- جمع آوری شارژ ساختمان و امور مربوط به حسابداری؛ گاهی در مورد ساختمان های بزرگ با شرایط خاص، این مبلغ در حسابی سپرده گذاری شده و برای ساختمان سودآوری به عمل می آورد. تمامی حسابرسی ها باید به اطلاع مالکین برسد.
- تهیه صورتحساب عوارض و هزینه خدمات
- تدارک برای قرارملاقات ها
- پیگیری امور با ذینفعان از اموال
- هماهنگی امور مربوط به نگهداری
- پیگیری امور مربوط به قوانین و مقررات
- صدور اعلامیه ها، سفارشات و گواهینامه ها
- وظایف عمومی منشی گری
- حفظ امنیت ملک؛ مدیر مشاعات مسئول حفظ امنیت ملک در برابر مواردی همچون سرقت، آتش سوزی، ورود بدون مجوز افراد غریبه و دیگر آسیب هایی که املاک را (چه ملک بدون سکنه و چه ملک با سکنه) تهدید می کند می باشد. او می تواند با تعریف راهکارهای موثر از این موارد جلوگیری کند.
- پیگیری امور مربوط به بیمه ساختمان
- نقش واسط میان مستأجران در حل اختلافات؛ مدیر مشاعات باید به امور قانونی مشاعات تسلط کامل داشته باشد تا بتواند به امور قانونی رسیدگی کرده و بهترین راه حل را ارائه کند. همچنین مدیر اموال مسئول رسیدگی به جلسات ماهانه یا سالانه مستأجران است تا از این طریق موضوعات مشترک را مطرح نماید.
- مسئول نگهداری و حفظ اموال متعلق به ساختمان Building asset management (مدیریت دارایی در مقیاسی دیگر)؛ که این سرفصل بیشتر در ساختمان های اداری، تجاری، تفریحی و خصوصا لوکس معنا پیدا می کند.


در میان موارد ذکر شده، امور مربوط به نگهداری بخش بسیار مهمی است که می توان آنرا در فصل مدیریت امکانات طبقه بندی کرد. در ساختمان های کوچکتر و با مسئولیت کمتر، مدیر مشاعات همان مدیر امکانات facility manager است. اما در بناهای بلندمرتبه و با تعداد مستأجر و یا مالک بالا، مدیریت امکانات زیرمجموعه ای از مدیریت مشاعات است که می تواند توسط یک گروه و یا گروه زیرمجموعه انجام و پیگیری شود.
شما می توانید تعاریف مربوط به مدیریت امکانات را در بخش واژگان وب سایت مطالعه کنید.

 

مدیریت اموال Property Management

مدیریت اموال

 

در گذشته مدیریت اموال تنها یک معنا داشت و آن جمع آوری اجاره بها بود. دهه 1930، زمان رکود اقتصادی جهانی، همزمان با معضل بیکاری جهانی و رکود بازار سهام، بانک ها اموال مشتریانشان را به جای پرداخت بدهیشان تصرف کردند در حالیکه هیچ دانشی راجع به اداره این حجم از اموال نداشتند. اینجا بود که مفهوم مدیریت اموال Property management متولد شد. تا مدت ها هر شخص ناخودآگاه یک مدیر اموال بود. اما رشد سرمایه گذاری در قرن بیست و یکم در صنعت املاک و مستغلات توسط شرکت های بزرگ و سرمایه گذاران مختلف سبب شد که مدیریت اموال به عنوان شغلی تمام وقت و با نقشی بسیار حساس به صورت مستقل به وجود آید. مدیریت اموال به بهره برداری، کنترل، نگهداری، استفاده و نظارت بر املاک و مستغلات گفته می شود. نقش مدیریت در این زمینه، مراقبت، نظارت و کنترل حیات مفید و حفظ و ارتقاء موقعیت املاک و مستغلات است. مدیریت اموال در یک فرآیند تعریف می شود و نیازمند سیستم ها و نیروهای انسانی برای مدیریت چرخه حیات اموال است. مدیر اموال از سمت صاحب یا صاحبان زمین یا ملک در پی آن است که بالاترین حد سود و حفظ ارزش فعلی را از اموال مذکور کسب کند. امروزه نقش حیاتی کامپیوتر، IT ، تکنولوژی ارتباطات، مدیریت مالی، حقوقی و حسابرسی در این رشته انکارناپذیر است.
به طور خلاصه می توان وظایف مدیریت اموال را در قالب سه مورد جمع بندی کرد:
1. ارائه خدمات مشاوره ای از جمله وظایف مهم یک مدیر اموال با توجه به دانش و تجربه وی از بازار املاک و مستغلات است. ارائه مشاوره در تصمیم گیری های مربوط خرید و فروش با علم به شرایط بازار، مشاوره برای استفاده از فرصت های بازار برای سرمایه گذاری در صنعت املاک و مستغلات، ارائه و پیشنهاد روش های ایجاد خدمات Premium در ساختمان به کارفرما به منظور افزایش ارزش افزوده و مشاوره جهت لزوم ارتقای سطح املاک و مستغلات به معنای تغییر و تبدیل یک محصول به محصولی که بتواند خود را با نیازهای جدید بازار منطبق سازد، از جمله وظایف حیاتی مدیریت اموال است.
2. اجاره داری حرفه ای؛ مدیر اموال در این زمینه مسئول تنظیم قوانین کارآمد، قرارداد صحیح و شرایط مربوط به رهن و اجاره، مذاکره با مشتریان، انجام امور اداری و یا قانونی، بودجه بندی مالی سالیانه، پیدا کردن گروه مخاطب و بررسی و نظارت بر اعتبار متقاضی اجاره، دریافت اجاره بها و امور مربوط به حسابداری، نقش واسط میان مستأجر و مالک در حل اختلافات، پیگیری فعالیت های تبلیغاتی و ترویجی و ... می باشد.
3. دسته سوم مربوط به امور تعمیر و نگهداری ساختمان است که در دسته مدیریت مشاعات می تواند تقسیم بندی شود. مدیر مشاعات می تواند به عنوان زیرمجموعه مدیر اموال فعالیت کند و یا در ساختمان های کوچکتر، هر دو وظیفه را یک نفر انجام دهد.
امور بسیار دیگری نیز در رابطه با این حرفه وجود دارد، به عنوان مثال مدیریت حساب ها و امور مالی مربوط به املاک و مستغلات و پیگیری امور و شرکت در دعوی قضایی با مستأجران، پیمانکاران و شرکت های بیمه. ممکن است یک وکیل قضایی نیز در این تیم برای پیگیری امور قانونی فعالیت داشته باشد. علی الخصوص با توجه به حساسیت نقش قوانین مربوط به مالکان و مستأجران؛ به عنوان مثال، خلع قرارداد، عدم پرداخت اجاره، تعرض به مال، عدم تعهد به خدمات از پیش تعیین شده و ... از جمله موارد قانونی حائز اهمیتی هستند که مدیران اموال باید به آن بپردازند. بسیار مورد تأکید است که یک مدیر اموال، به تمامی امور قانونی شهرداری، شهر، استان و یا کشور مسلط باشد. تمامی این موارد فرآیندهای بسیار وقت گیر و گاهی پر مشقتی را به همراه دارند که بسیاری از مستأجران به دلیل درگیر نشدن با آنها از اجاره واحد در یک بنای بلند طفره میروند. حال آنکه اطمینان خاطر از پیگیری تمامی این فرآیندها سبب افزایش ضریب اطمینان خاطر و سطح آسایش مستأجران و یا مالکان شده و ارزش افزوده ای به مراتب بیشتر از فعالیت های دیگر برای ساختمان رقم خواهد زد.
در کشورهای مختلف دنیا امور مربوط به مدیریت اموال دارای قوانین مختلفی می باشد. در برخی از کشورها این امور می تواند توسط افراد حقیقی و بدون مجوز کسب و کار صورت پذیرد، در حالیکه در بیشتر کشورهای دنیا مجوز مدیریت اموال و یا کار کردن تحت استخدام یک شرکت املاک مستغلات اجباری است. موضوع حائز اهمیت در این است که درصورتیکه این خدمات در یک چارچوب تدوین شده قانونی به مرحله اجرا در بیایند، نظم و انسجام بیشتری خواهند داشت و تمامی مالکان ملزم به رعایت آن خواهند شد.

 

 

بیشتر بخوانید:

جایگان برند و مدیریت اموال در استراتژی های پریمیوم بناهای بلند

مدیریت دارایی

 

 

مدیریت دارایی Asset Management

مدیریت دارایی 

 

مدیریت دارایی به هرگونه سیستمی اطلاق می شود که اموال با ارزش متعلق به یک شخص یا گروه را نظارت و یا نگهداری کند. این اصطلاح هم ممکن است برای دارایی های ملموس همچون ساختمان ها به کار رود و هم راجع به دارایی های غیرملموس همچون نیروی انسانی، سرمایه های ذهنی و دارایی های مالی. مدیریت دارایی یک فرآیند سیستماتیک است که شامل اجرا، نگهداری، ارتقاء سطح، فروش، ایجاد ارزش افزوده، استمرار سود و مدیریت ارزش دارایی می شود.
این اصطلاح در بیشترین استفاده خود در دنیای تحلیل مالی و در مفهوم مدیریت سرمایه گذاری investment management و حوزه امور مالی شرکت به کار می رود و به افراد و شرکت هایی اطلاق می شود که از سوی دیگران امور مربوط به سرمایه گذاری  های مختلف را انجام می دهند. یک مشاور یا یک شرکت خدماتی اموال مالی مشتری خود را در امور مربوط به سرمایه گذاری، تأمین بودجه، حسابداری، پرداخت بیمه و مالیات ممکن است مدیریت کند. به عنوان مثال، تصمیماتی که مدیران سرمایه گذاری در رابطه با اموال یک صندوق بازنشستگی انجام می دهند نمونه ای از مدیریت سرمایه گذاری محسوب می شود.
در معنای دیگر، مدیریت دارایی به خدمات مشاوره ای اطلاق می شود. در این اصطلاح، مدیریت دارایی به فرآیند اطمینان سازی از وضعیت دارایی های ملموس و غیرملموس گفته می شود که شامل نگهداری، اصلاح، ارتقا و استفاده کردن در بهترین زمینه و کسب بالاترین بازدهی از محصول میشود. تفاوت معنای اول با دوم در این است که در معنای اول مدیریت در مورد پول یا دارایی مالی و در مورد دوم مدیریت در مورد مدیریت دارایی های غیر مالی همچون زمین و ساختمان صورت می گیرد. هدف مدیریت دارایی در بخش املاک و مستغلات این است که از طریق یک سرمایه گذاری مطمئن در بخش املاک و مستغلات، سرمایه اولیه را در مسیری هدایت کنند که بیشترین درآمد و سود حاصله از یک سرمایه گذاری کسب شود و سرمایه اولیه به درآمد و سپس به سرمایه مالی تبدیل شود. مدیران دارایی در طول حیات یک ساختمان (عموما بلند مرتبه) بر روند آن نظارت دارند و موظف هستند سرمایه اولیه سرمایه گذاران را به بهترین نحو وارد بازار ساخت و ساز کرده و بیشترین سود ممکن را در بهترین بازه زمانی ممکن برای آنها به ارمغان بیاورند. آنها از تصمیم گیری های اولیه شامل نوع ساخت تا مدل بهره برداری و سپس برنامه های انتقال اموال به صاحبان زمین و ساختمان در راستای کسب سود بیشتر خدمات مشاوره ای ارائه می کنند.
مدیریت دارایی در زیر مجموعه دوم را می توان به فعالیت های مربوط به سرمایه گذاری و کسب سود و فعالیت های مربوط به حفظ و نگهداری ساختمان تقسیم کرد. حفظ، نگهداری، ارتقا، بهبود برند و خدماتی از این دست که در طول مدت سبب حفظ ارزش یک ساختمان می شوند را مدیریت اموال Property Management می نامند.

 

بیشتر بخوانید:

مدیریت اموال

 

 

فرشتگان کسب و کار Business Angels

Business Angels; Angel Investors

 فرشتگان کسب و کار؛ سرمایه گذاران فرشته

 

فرشتگان کسب و کار و یا سرمایه گذاران فرشته Angel Investors در سرمایه گذاری های کوچک استارت آپ ها و یا کارآفرینان سرمایه گذاری می کنند. به صورت مرسوم فرشتگان کسب و کار بیشتر برای شروع یک فعالیت کارآفرینانه ایفای نقش می کنند و به کسب و کارهای کوچک کمک می کنند تا نخستین گام های رشد و توسعه خود را بردارند. کسب و کارهای موفقی همچون WhatsApp، Uber، Facebook و LinkedIn نمونه هایی از اعتماد گروهی از سرمایه گذاران به یک ایده خلاقانه و مشارکت در راه اندازی آن بوده اند. فرشتگان کسب و کار به دلیل اعتماد به یک ایده و برآورد پتانسیل رشد و توسعه آن، کمک های مالی خود را در اختیار گروه مدیریتی دارای ایده قرار می دهند بی آنکه در مدیریت و راهبرد آن کسب و کار دخالت عمده ای داشته باشند. میانگین مبلغ سرمایه گذاری در این روش تا به امروز چیزی بین 25 تا 100 هزار دلار از طرف هر سرمایه گذار بوده است که اغلب به صورت شبکه ای از سرمایه گذاران angel networks یا angel group در یک کسب و کار مشارکت می کنند. در ازای این سرمایه گذاری فرشتگان کسب و کار انتظار دارند تا در منافع آتی کسب و کار شریک باشند.
امروزه کارآفرینان به جای مراجعه به روش های معمول همچون بانک ها سعی در استفاده از روش های دیگر تأمین مالی دارند. در این روش، یک سرمایه گذار فرشته ریسک سرمایه گذاری در یک ایده نوین را می پذیرد. بدان معنا که در صورت شکست ایده، سرمایه گذار ادعایی برای سرمایه خود نخواهد داشت و در صورت موفقیت ایده، به دلیل ریسک بالای سرمایه گذاری سهم بالایی از منافع کسب و کار را مطالبه خواهد کرد. به دلیل موارد بسیار بالایی از شکست یک کسب و کار نوپا، سرمایه گذاران حرفه ای به موضوعاتی برای سرمایه گذاری اعتماد دارند که پتانسیل بازگشت سرمایه ای معادل 20 تا 30 برابر سرمایه اولیه در طول 5 تا 7 سال وجود داشته باشد و استراتژی خروج از کسب و کار exit strategy در مدل کسب و کار همانند واگذاری سهام به عموم، برای آنها پیش بینی شده باشد.
کارآفرینان و صاحبان ایده گرچه باید پاسخگوی نیاز فرشتگان کسب و کار برای یک بازگشت سرمایه با نرخ بالا باشند، اما آنها این روش را در مراحل اولیه شروع یک بیزینس بسیار در دسترس تر از روش های دیگر همچون بانک ها یافته اند زیرا در این مرحله حمایت بانک ها به سختی برای آنها فراهم خواهد شد. اما به دلیل ریسک بسیار بالای سرمایه گذاری، یک ایده باید بسیار متقاعد کننده، خلاقانه و دارای نکات مثبت برای پذیرفته شدن از سمت سرمایه گذاران باشد.
سیلیکون ولِی Silicon Valley در ایالات متحده آمریکا یکی از معروفترین بسترهای حمایتی از کسب و کارهای نوپا می باشد و امکان استفاده از انواع روش های تأمین مالی مخاطره پذیر از جمله سرمایه گذاری فرشتگان کسب و کار در آن برای نخبگان و کارآفرینان مهیا شده است.

 

 ent inv new

 بیشتر بخوانید:

زنجیره تأمین مالی مخاطره پذیر